Akumulatory ciśnieniowe są niezbędnymi elementami obwodu hydraulicznego i są współodpowiedzialne za optymalne działanie pojazdu. Ich działanie może zostać zakłócone przez uderzenia i wibracje. Są one spowodowane zarówno wpływami zewnętrznymi, jak i wewnętrznymi. Wpływy zewnętrzne to na przykład ruchy łopat w koparkach, operacje z ciężkimi ładunkami w trybie podnoszenia i opuszczania lub gwałtowne ruchy w trybie jazdy z ciężkimi ładunkami. Wewnętrznie występują one przy szybko przełączających się zaworach sterujących, gdy maksymalne ciśnienia są osiągane przy późniejszym częstym stosowaniu zaworów bezpieczeństwa i podczas wyłączeń awaryjnych. Efekty te powinny zostać wyrównane.

Akumulatory hydrauliczne lub akumulatory przechowują objętość płynu pod ciśnieniem, który może być podawany z powrotem do systemu w razie potrzeby . W zależności od akumulatora i typu akumulatora, membrana, tłok lub pęcherz oddziela płyn hydrauliczny od gazu wewnątrz akumulatora hydraulicznego. Jeśli ciśnienie w układzie hydraulicznym wzrasta, akumulator gromadzi płyn pod ciśnieniem. Rezultat: gaz w akumulatorze ciśnieniowym jest sprężany. Jeśli ciśnienie spadnie, sprężony gaz ponownie się rozpręża i wypiera zmagazynowany płyn z akumulatora z powrotem do obwodu hydraulicznego. Stosowane jako amortyzatory, akumulatory hydrauliczne tłumią wstrząsy i wibracje.

Zarówno elastomer, jak i system uszczelniający akumulatora odgrywają decydującą rolę w tym zadaniu, a tym samym w wydajności akumulatora hydraulicznego. Akumulatory ciśnieniowe osiągają wysoki poziom wydajności i długą żywotność dzięki specjalnie opracowanym, specyficznym dla danego zastosowania mieszankom elastomerowym oraz najnowocześniejszym membranom i systemom uszczelnień. Skoki ciśnienia z pomp lub innych komponentów są absorbowane w celu kontrolowania ciśnienia i natężenia przepływu w obwodzie hydraulicznym. Zapobiega to mieszaniu się płynów. Energia jest przenoszona z jednego płynu do drugiego bez ryzyka zmieszania.

Działanie wypełnionego gazem akumulatora pęcherzowego opiera się na fundamentalnej różnicy w ściśliwości gazów i płynów, co oznacza, że znaczna ilość energii może być przechowywana w niezwykle kompaktowej formie. Umożliwia to gromadzenie, przechowywanie i ponowne udostępnianie płynu pod ciśnieniem w dowolnym momencie.

Akumulatory hydrauliczne podlegają dyrektywie 2014/68/UE w sprawie urządzeń ciśnieniowych. Wraz z innymi przepisami i rozporządzeniami stanowi podstawę zarówno do projektowania akumulatorów hydraulicznych, jak i do wprowadzania ich na rynek. Dyrektywa dzieli akumulatory hydrauliczne na kategorie testowe. Odzwierciedla to potencjał zagrożenia w zależności od zakresu ciśnienia, używanego płynu i jego objętości. Ogólnie rzecz biorąc, zbiorniki magazynowe o maksymalnym ciśnieniu roboczym powyżej 0,5 bara muszą być sprawdzane najpóźniej po 10 latach. Jeśli nie jest to możliwe lub jest zbyt kosztowne, zbiorniki nie mogą być dłużej eksploatowane i muszą zostać wymienione. Kontrole na miejscu u operatora, kontrole zewnętrzne i wewnętrzne oraz próby ciśnieniowe membranowego zbiornika magazynowego mogą być przeprowadzane przez kompetentną osobę.

Akumulatory hydrauliczne muszą być oceniane pod kątem bezpieczeństwa przez operatora. Operator musi określić częstotliwość kontroli na podstawie oceny. W zależności od klasyfikacji, niezbędne kontrole są przeprowadzane i dokumentowane przez kompetentną osobę zgodnie z TRBS 1203 lub przez upoważniony organ kontrolny (ZÜS). Więcej informacji na temat częstotliwości kontroli i wymagań można znaleźć w obowiązujących przepisach PED 2014/68/UE, BetrSichV, TRBS 1201-2, TRBS 1203, a także w informacji DGUV FB HM-046.

Stopień sprężania "górne ciśnienie robocze P_B do ciśnienia wstępnego P_v" nie może przekraczać stosunku 8:1. Przekroczenie tego stosunku ciśnień może prowadzić do zniszczenia membrany, ponieważ zbyt duża prędkość ekstrakcji może schłodzić gaz poniżej dopuszczalnej temperatury membrany. Może to spowodować pęknięcia membrany pod wpływem niskiej temperatury. Idealny zakres stosunku ciśnień powinien wynosić od 5:1 do 8:1. W praktyce górne ciśnienie robocze P_B można w przybliżeniu wyznaczyć za pomocą manometru glicerynowego. Manometr glicerynowy jest zainstalowany w przewodzie zasilającym odpowiedniej butli roboczej. To górne ciśnienie robocze P_B (np. 200 bar) jest podstawą do określenia wartości P_v. Ciśnienie obciążenia wstępnego dla tego zastosowania powinno wynosić od 25 do 40 bar.